De Walrus

Daar stond ik dan, de Napoleon was weg, De Walrus is een feit., buiten een bord die me binnenlokte met zijn vegetarische dagschotel. Een vleeseter die überhaupt toch verleid wordt door dit aanbod... We zijn benieuwd!

Een gezellige drukte en een retro interieur ontving me met open armen, ik zag er kinderen, ouderen, jongeren, kunstenaars, werkmensen, studenten, een brede waaier aan mensen, verenigd onder dit bolle dak.

Ik werd al snel bediend door de uitbater, een vriendelijke jongeman die deze charmante 'herberg' alle eer aandeed. De dame des huizes kwam persoonlijk uit haar keuken om me een mooi vol bord te brengen, mijn ogen kregen volop de kost, mijn tanden waterden, mijn mes en vork in de aanslag, 'ten aanval!' was alles wat ik kon denken. Ik proefde hier en daar wat van en was aangenaam verrast, het was lekker en vooral voldoende. Met moeite heb ik mijn bord leeggegeten, maar het was de moeite, voor 9€ kom je er niet bedrogen uit, wel integendeel.

Voldaan was ik, dit is nog eens een plek waar zelfs een doorwinterde zeebonk zijn anker zou neerlaten, zonder te worden bekeken. Dit is nog eens wat Gent nodig had.